(*باقول الشعر) بقلم\الشاعر\فهمى على

**باقول الشعر **
باقول الشعر لمزاجى و على كيفى و مش مجبور
و انقى حروفه بهداوة يدور بينا كلام و يدور
عن الروح اللى سكنانى .. مصحبانى و باعشقها
و عن وجعى .. وطول ليلى .. و دنيا مش مصدقها
و عن صاحبى اللى ضاع منى عشان عمره انتهى فجأة
و عن عيل ورا شيبتى .. و حواديت من سنين سابقة
و عن بنوتة باعشقها ... بيسكرنى جمال روحها
و سحر عيونها فى عيونى ... و سر سكوتها او بوحها
و عن ضحكة على غفلة .. بلا استئذان بتخطفنى
و عن وطنى اللى جوايا .. لكن ما قدرش يعرفنى
و اقول الشعر فى الروقة .. و فى الزحمة و ما احفظهوش
لكنه حتة من ذاتى ... و لو ذاتى ما قبلتهوش
ما باحاولش افهمها و اقول يكفى اوى الاحساس
ما انا باكتب عشان روحى ... ما باكتبشى عشان الناس
فهمى على

أعجبني